Auteur: Cj

---

TIENDE BLOG: Alles is verbonden

Dit is mijn tiende blog.

Tien keer dat ik ben gaan zitten en dacht: ik ga het toch delen. En elke keer voelde ik die kriebels in mijn buik.

Vandaag wil ik het hebben over iets wat ik steeds sterker voel. Alles is verbonden.

Ik, jij, de hond van de buren, de boom hier op de hoek, de bij die net langsvloog. We ademen dezelfde lucht.

Lange tijd dacht ik dat vriendelijk zijn iets was wat je alleen tegen mensen deed. Aardig zijn in de supermarkt, glimlachen naar een collega.

Maar vriendelijkheid is veel groter.

Vriendelijk zijn naar natuur is vriendelijk zijn naar jezelf.

Als ik tegen een boom praat – ja echt, ik doe dat soms – dan word ik rustig.
Als ik de eendjes voer – geen brood, maar wat zaadjes – dan voel ik me blij.
Als ik mijn plant water geef en zie dat er een nieuw blaadje komt, ben ik trots.

Zorgen voor iets anders dat leeft, maakt mij ook levend.

En andersom ook. Als ik lelijk doe tegen mezelf in mijn hoofd: “je kan niks”, dan ben ik ook minder vriendelijk naar anderen. Dan heb ik geen ruimte.

Dus de verbinding begint bij mijzelf.

Wat ik probeer te oefenen:

Voor mezelf

Elke ochtend 1 vriendelijke zin. Niet “ik moet beter”, maar “ik doe mijn best en dat is genoeg vandaag.”

Voor mensen

Echt luisteren. Niet meteen advies geven. Gewoon: ik hoor je.

Voor dieren

Niet voorbij lopen. Even kijken. Even ruimte geven. Zij waren hier eerst.

Voor natuur

Niks achterlaten wat er niet hoort. En soms juist iets meenemen wat een ander heeft laten liggen.

Het is geen grote wereldverbetering. Het is klein. Vindingrijk vriendelijk zijn, met wat ik heb.

Een glimlach is gratis. Een complimentje kost niks. Een takje aan de kant leggen zodat iemand er niet over struikelt.

Alles wat ik vriendelijk de wereld in stuur, komt op een andere manier weer terug. Soms via een mens, soms via een dier, soms via de wind.

We zijn niet los van elkaar. We zijn één groot web.

En jij die dit nu leest, jij hoort daar ook bij.

Dank je dat je mijn tiende blog leest. Dat jij hier bent, is ook een stukje van die verbinding.

Wat was jouw kleine vriendelijke momentje vandaag? Voor een mens, een dier, of voor jezelf?

Liefs, Cj

---

Blijven hangen mag. Opgeven niet.

Het leven geeft je lessen. Ervaringen. En als je geluk hebt, hele mooie momenten.

Maar soms geeft het je ook een klap.

Ik heb geleerd dat sterk zijn niet betekent dat je nooit verdrietig bent. Sterk zijn betekent dat je je emoties durft te voelen.

Je mag even blijven hangen in een negatieve emotie. Verdrietig zijn. Boos zijn. Teleurgesteld zijn. Dat is menselijk. Dat mag er zijn.

Neem die dag. Voel het. Huil als het moet.

Maar ga er niet wonen.

Er is een verschil tussen voelen en verdrinken.

Op een gegeven moment pak je jezelf weer op. Niet omdat het verdriet weg is, maar omdat jij meer verdient dan daar te blijven liggen.

Never give up in life

Nooit opgeven betekent niet dat je nooit valt. Het betekent dat je elke keer weer opstaat. Al is het met trillende benen.

Jouw mooie momenten komen nog.

Herken jij dat ook? Dat blijven hangen?

Sinds ik vaker even stilsta, zie ik zoveel meer.

Eerst zag ik alleen de grote dingen. De lucht, het bos.

Nu zie ik de kleine wonderen.

Een spinnenweb vol dauwdruppeltjes in de ochtend. Een paddenstoel die zomaar tussen de blaadjes groeit. Het zonnetje dat precies door de takken valt.

En het mooiste is: de natuur geeft dit zomaar. Zonder iets terug te vragen.

De zon komt elke dag weer op. Ook na een grijze dag. De natuur is er gewoon. Altijd.

Dat raakt mij. Dat is ook Never Give Up In Life voor mij. Het gaat door, het geeft, het blijft magisch.

Zie jij vandaag ook zo’n klein wondertje? Misschien is hij dichterbij dan je denkt.

Soms ga ik zo snel. In mijn hoofd, in de dag.

Dan ga ik naar buiten. Naar de natuur.

Ik kijk dan bewust. Naar een blad, naar het licht door de bomen, naar de lucht.

Op dat moment kom ik tot mezelf. Even stoppen. Alles binnen laten komen. En dan denk ik: wauw, hoe magisch is dit eigenlijk.

Fotograferen helpt mij daarbij. Het is mijn kleine pauze.

Misschien is dat ook iets voor jou vandaag. Even stilstaan. Even kijken wat er al is.

Dat is voor mij Never Give Up In Life. Elke keer weer even terugkomen bij mezelf.

Vandaag sta ik even stil. Ik ben dankbaar.

Dankbaar dat ik wakker werd in een schoon bed, in mijn eigen huis.

Dankbaar voor mijn goede, functionerende lichaam waarmee ik vanmorgen een heerlijke wandeling heb gemaakt met mijn hondje.

En dat ik mocht genieten van de zonsopgang.

Ik ben dankbaar dat ik weer een nieuwe dag mag leven en hem mag invullen zoals ik zelf wil.

De natuur is magisch . En wij zijn dat ook.

Waar ben jij vandaag dankbaar voor?

Ik fotografeer omdat de wereld om ons heen magisch is. De natuur laat ons zien hoe magisch wij zelf ook zijn.

Als je echt bewust kijkt naar de natuur, zie je pas hoe magisch onze planeet Aarde is.

Voor mij is fotograferen bewust stilstaan. Even stoppen. Naar de schoonheid kijken. Tot mezelf komen en alles binnen laten komen.

Dat moment leg ik vast. Die schoonheid wil ik delen. Laten zien wat voor moois er allemaal is.

De natuur is magisch. En wij zijn dat ook.

Al heel lang voelde ik dit, Het bleef maar in mijn hoofd zitten al jaren loop ik ermee rond.

Ik wilde eindelijke iets gaan doen. Niet alleen maar denken, maar echt doen.

En ik wilde ook een voorbeeld zijn. Niet omdat ik perfect ben, maar omdat ik anderen wil laten zien: als ik het durf, ondanks de angst, dan kan jij het ook.

Ik weet nog niet precies wat ik allemaal wil zeggen. En dat vind ik soms lastig.

Maar ik heb iets belangrijks geaccepteerd: perfectie is niet nodig.

Dit is mijn blog. Dit is mijn verhaal. En dit is hoe ik het ga doen.

Gewoon beginnen.

Herken jij dat? Dat stemmetje in je hoofd dat maar blijft? Laat me weten hieronder. Dan beginnen we samen.